රනිල්ට ඉඩක් දෙන්න පුළුවන්ද..?

2022 වසරේ ඇති වූ ආර්ථික අර්බුදයත් සමඟ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමට වේදිකාව සකස් විය. මෙම ප්‍රතිපත්ති එහි 2020 මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේ දක්වා තිබුණි. පක්‍ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා පාර්ලිමේන්තුවෙන් ජනාධිපතිවරයා ලෙස තේරී පත් වූ වහාම ඔහු මෙම ක්‍රියාමාර්ග ක්‍රියාත්මක කිරීමට පියවර ගත්තේය. 

"ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) සහ මිත්‍ර ආණ්ඩු ඇතුළු අනෙකුත් මූල්‍ය මූලාශ්‍රවල සහය උපයෝගී කර ගනිමින් ඩොලර් බිලියන 6ක් රැස් කරනවා” යැයි මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයේ මුලින්ම ප්‍රකාශ කළේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයයි. රනිල් වික්‍රමසිංහ ප්‍රමුඛ ආන්ඩුව ඩොලර් බිලියන 3 ක ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදලේ ඇපයක් ලබා ගැනීමත් සමග මෙම ප්‍රතිඥාව ලබා දෙන ලදී. ලෝක බැංකුවේ සහ ආසියානු සංවර්ධන බැංකුවේ මූල්‍ය ආධාර මගින් මෙම ඇපදීම තව දුරටත් ශක්තිමත් වී ඇත. මූල්‍ය ආධාරවලින් ඔබ්බට යමින් මිත්‍ර ආණ්ඩුවල සහයද සුරක්ෂිත වී ඇති අතර එමඟින් රට ආර්ථික අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට හැකි විය. 

අර්බුදය අතරතුර, ජනාධිපතිතුමා ඉන්දියාවෙන් සාර්ථකව මූල්‍ය ආධාර ලබා ගත් අතර, එමඟින් රජයට අත්‍යවශ්‍ය සේවා සැපයීම නැවත ආරම්භ කිරීමට ඉඩ ලබා දුන්නේය. වසරක් ඇතුළත අවස්ථා දෙකකදී ජපානයට ගිය ජනාධිපතිතුමා, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ සහය ලබා ගැනීමේදී සහ නිල ණය කාරක සභාවක් පිහිටුවීමේදී ජපන් රජයෙන් අත්‍යවශ්‍ය කාර්යභාරයක් ඉටු කිරීමෙන් රටට ප්‍රතිලාභ අත්කර දෙමින් සබඳතා යළි ශක්තිමත් කර ගැනීමට හැකි විය. (OCC) අර්බුදය අතරතුර අවශ්‍ය සැපයුම් පරිත්‍යාග කිරීමේ සිට රටේ නොගෙවූ ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම සඳහා සාකච්ඡාවල සක්‍රීයව නිරත වීම දක්වා චීනය ද සිය කාර්යභාරය ඉටු කළේය. 

එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය මගින් කලින් නොසැලකිලිමත් වූ ක්‍රියාවන් “අපගේ පැරණිතම මූල්‍ය ණය දෙන්නෙකු ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි විශ්වාසය නැති කර දැමීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස” හුවා දක්වන අතර, රනිල් වික්‍රමසිංහ පාලනය ජපානය සමඟ සබඳතා පුනර්ජීවනය කිරීමෙන් ඔබ්බට ගොස් රට නව මාවතකට ගෙන ගොස් ඇත. ආසියාව සහ අප්‍රිකාව සමඟ සබඳතා පුළුල් කිරීම කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇති නිර්භීත විදේශ ප්‍රතිපත්ති දිශාව.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය බල ගැන්වූ මූල්‍ය අර්බුදයෙන් ශ්‍රී ලංකාව ගොඩ ඒම සහතික කර ගැනීම රනිල් වික්‍රමසිංහගේ පෙනෙන සාර්ථකත්වයයි. කොළඹ වීදි පුරා රොක් වූ දහස් සංඛ්‍යාත එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයින්ට, ඇත්ත වශයෙන්ම ගැල විය හැක්කේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සහ ඔවුන්ගේ නායකයාට බව ජනතාවට මතක් කර දීමට මෙය අවස්ථාවක් විය. 

කෙසේ වෙතත් මේ සටන් පාඨය සමඟ ජනාධිපතිවරයාගේ දේශපාලන ඉතිහාසය ද තැබූ විට “රනිල් ට ඉද දෙන්න” නව ආලෝකයක් ගනී. වාර්තාගත ලෙස හත් වතාවක් අගමැති ධූරයට තේරී පත්වී ඇති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට තමන් දුන් පොරොන්දු ඉටු කිරීමට ඇත්තටම හැකියාවක් ඇත්දැයි ජනතාව ප්‍රශ්න කරති. 

2001 දී අගමැති ධූරයට තේරී පත් වූ ඔහුට පසුබෑමකට ලක් වූ ආර්ථිකයක්, උතුරේ දශකයක් පැරණි සිවිල් යුද්ධයක් සහ විපක්ෂයෙන් ජනාධිපතිවරයෙක් ලබා දුන්නේය. මේ බාධා මධ්‍යයේ වුවද බිඳ වැටුණු ආර්ථිකය යළි ගොඩනැගීමට එවකට අගමැතිවරයා කටයුතු කළේය. රටට මූල්‍යමය වශයෙන් ආධාර කිරීම සඳහා දැන් යළි යොදවා ඇති ජාතීන්ගේ ජාත්‍යන්තර සභාගය සඳහා මුල් වේදිකාව නිර්මාණය කිරීම මෙයින් දුටුවේය. 

එම අවස්ථාවෙහිදී, අග්‍රාමාත්‍යවරයා ඔහුගේ සංකල්පයක් වූ ටෝකියෝ පරිත්‍යාගශීලීන්ගේ සමුළුවෙන් ඩොලර් බිලියන 4.5 ක අරමුදල් ලබා ගත්තේය. වසරක් ඇතුළත, 3.5%ක මධ්‍යස්ථ වර්ධනයක් වාර්තා කරමින්, අවපාතයේ ආර්ථිකයක් හැරවීමට එවකට රනිල් වික්‍රමසිංහගේ රජයට හැකි විය. කෙසේ වෙතත්, පැහැදිලිව පෙනෙන ප්‍රගතිය නොතකා, ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග විසින් එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව නෙරපා හැර ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය-ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ශ්‍රීලනිප-ජවිපෙ) සභාගයක් ආදේශ කරන ලදී. 

2015 දී රනිල් වික්‍රමසිංහ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවක් මෙහෙයවීමට තේරී පත් විය. මෙම අවස්ථාවේ දී, ජනාධිපතිවරණයේ දී මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට සහය ලබා දී තිබියදීත්, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට නැවත වරක් දවසේ ජනාධිපතිවරයා විසින් අවහිර කරනු ලැබිණි. 

රටේ ආර්ථිකය මන්දගාමී වීමේ ලකුණු පෙන්නුම් කරමින්, ජීවන වියදම ඉහළ යාමත් සමඟ, විදේශ අරමුදල්වලින් ආයෝජනය කරන ලද ව්‍යාපෘති කිහිපයක් ප්‍රතිඵල ලබා ගැනීමට අසමත් වීමත් සමඟ ආර්ථිකය යළි නගා සිටුවීමේ වගකීම පැවරුණේ අගමැතිවරයාට සහ ඔහුගේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයටය. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ සහය ඉල්ලා සිටි අතර, එමඟින් රට දුෂ්කර නමුත් අවශ්‍ය ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ මාවතකට යොමු කරන ලදී. ආර්ථිකය ගිල ගැනීමට තිත්ත පෙත්තක් දෙන අතරේ, ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ දේහයේ වැඩි දියුණු කිරීම් සිදු කරන ලදී. 

සියලුම පාසල් සිසුන් සඳහා දීප ව්‍යාප්ත රක්ෂණ ක්‍රමයක් හඳුන්වා දුන්නේ මෙම වකවානුවේදී ය; "ළඟම පාසල-හොඳම පාසල"  වැඩ සටහන යටතේ සියලුම ජාතික පාසල් වෙන වෙනම විශාල ප්‍රතිසංස්කරණයකට භාජනය විය. 

ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය ව්‍යවසාය (SEO) අංශය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම අත්‍යවශ්‍ය බව හඳුනා ගෙන, විශේෂිත අමාත්‍යාංශයකට (රාජ්‍ය ව්‍යවසාය සංවර්ධන අමාත්‍යාංශය) මෙම කාර්යය භාර ගැනීමට බලය පවරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, ආර්ථිකයේ තිරසාර ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමක් සහතික කිරීමට උත්සාහ කළද, මතවාදී මත භේද හේතුවෙන් ඒවායේ අවශ්‍යතාවයට එකඟ වීමට නොහැකි වූ ජනාධිපතිවරයකු විසින් අත්‍යවශ්‍ය ක්‍රියාමාර්ග රැසක් අවහිර කරන ලදී. 

2019 සහ 2020 මැතිවරණවලදී රනිල් වික්‍රමසිංහට සහ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට නැවත බලයට ඒමට නොහැකි වීමත් සමඟ අවශ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාමාර්ග බොහොමයක් ආපසු හැර විය. එකල මහ ජන විරෝධය නොතකා, එක්සත් ජාතික පක්ෂය නව සහ ඵලදායී බදු ක්‍රමයක් හරහා තල්ලු කර තිබුණි. 2019 න් පසු තොග බදු අඩු කිරීම් සමඟ මෙය වහාම ආපසු හැර විය. 

එම ජනප්‍රිය නොවන එහෙත් අවශ්‍ය ක්‍රියාමාර්ග මහ ජන සහයෝගය දිනා ගැනීමේ උත්සාහයක් ලෙස ආපසු හරවා යවන ලද අතර, හිටපු එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවේ අනෙකුත් ප්‍රයත්නයන් දේශපාලන බලපෑම් මත උඩු යටිකුරු විය. කොළඹ නගරයේ සැහැල්ලු දුම්රිය සංක්‍රමණ පද්ධතියක් (LRT) ඉදි කිරීමට ජපානය සමඟ ඇති කරගත් ගිවිසුම ඒකපාර්ශ්විකව අවලංගු කළ අතර, කොළඹ නැගෙනහිර බහාලුම් පර්යන්තය සංවර්ධනය කිරීමේ ත්‍රෛපාර්ශ්වික ගිවිසුමද පූර්ව අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව අවසන් විය. මෙම තීරණ ශ්‍රී ලංකාවේ ජාත්‍යන්තර තත්ත්වයට බලපෑවා පමණක් නොව, රාජ්‍ය ආදායම් එකතු කිරීමේ බිඳ වැටීමට සහ අවසානයේ මූල්‍ය අර්බුදයට ද හේතු විය. 

2022 මූල්‍ය අර්බුදයෙන් පසු රට ජීවන තත්ත්වයෙහි සැලකිය යුතු දියුණුවක් අත්විඳිමින් සිටින අතර, එය කළ හැකි වූයේ ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ගත් දැඩි සහ ජනප්‍රිය නොවන තීරණ හේතුවෙනි. මැතිවරණ ළං වීමත් සමඟ, අනාගත ජනාධිපති අපේක්ෂකයින් වේදිකාවට ගොඩ වී ඇත්තේ බදු කප්පාදු, රජයේ රැකියා වැඩි කිරීම සහ ඉතා අවශ්‍ය වූ IMF වැඩ සටහන ආපසු හැරවීම ඇතුළු ප්‍රතිලාභ රැසකට පොරොන්දු වෙමින්.

මේ සියවසේ අවස්ථා තුනකදී රනිල් වික්‍රමසිංහ අරගල කරන රටක් අත්පත් කර ගෙන ඇත; නීතිය හා සාමය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටීමට මුහුණ දෙමින් එක් අවස්ථාවක රට බංකොලොත් විය. මේ අවස්ථා තුනේදීම ශ්‍රී ලංකාව දුටුවේ මේ තක්කඩි දේශපාලනඥයා ගත් දැඩි තීන්දු තීරණ නිසා අගාධයේ අද්දර සිට ආපස්සට ඇදී යන ආකාරයයි. 

පසුගිය සතියේ පාරට බැස්ස එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආධාරකරුවන්ගෙන් ලැබුණු පණිවිඩය පැහැදිලිය. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට තමන් භාර ගත් කාර්යය අවසන් කිරීමට අවකාශ ලබා දෙනු දැකීමට ඔවුන්ට අවශ්‍යය. දැන් ඉතිරිව ඇති ප්‍රශ්නය නම්, මෙම අභිලාෂකාමී ප්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත්‍රය දෙස බැලීමට මහ ජනතාව කැමතිද නැත හොත් දේශපාලනඥයන් විසින් දෙන ලද මනඃකල්පිත පොරොන්දුවලට නැවත වරක් වසඟ වීමට ඉඩ දෙනවාද යන්නයි.